Wiesz, że siadam tutaj od 23 lat?
- Naprawdę? - W tym samym miejscu.
Ach, drzwi.
Przyszli!
KOCHAMY WENDY
Co? Resztki tortu?
Chcecie, żeby ktoś je zjadł!
Wszyscy wiedzą, że to Wendy
Dzięki.
Przemówienie!
To nie przemówienie.
Wzniesienie toastu.
To niesamowite.
Nie wiem, czy zauważyliście, ale wszystkie oczy,
wszystkie twarze patrzące na ciebie zza kulis...
Wpłynęłaś na nich i uświetniłaś to miejsce.
Podobała mi się każda sekunda. Kocham cię.
Dotarło do mnie, że widziałam, jak każdy z was dołączył do zespołu.
Poznałam Asha, gdy miał 13 lat.
Wszyscy dołączyliście jako nowi, młodzi ludzie.
A gdy patrzę na was teraz,
zdaję sobie sprawę, ile mnie nauczyliście.
Jesteście niesamowici i mam szczęście, że was mam.
Zawsze poświęcałam się całkowicie temu, co robię.
Uwielbiam być częścią New York City Ballet.
Ale czas ucieka,
a czasami myślałam, że wolę umrzeć, niż skończyć z tańcem.
Powiedziałam to.
NOWY JORK
- Możemy zrobić zdjęcie? - Pewnie!
- Gdzie twój aparat? - Tutaj.
Zaczynamy od przodu.
Jeden, do tyłu, dwa, tour en l'air, trzy, rond de jambe, cztery.
Jeden, dwa, trzy, pozycja czwarta, piruet.
Szósta i na boki.
Siedem, osiem. Dwa coupé.
Gotowi?
Balet to ogromny wysiłek dla ciała,
a praca w naszym zespole jest tak intensywna,
że długotrwały taniec może wywołać w ciele spustoszenie.
Chcę robić to, w czym jestem dobra.
Będąc tancerką w wieku 47 lat,
zwłaszcza baletnicą, ciężko jest wciąż być dobrym.
Jest ze mną Wendy Whelan.
Od 1991 roku jest primabaleriną w zespole baletowym New York City Ballet.
Jest uznawana za jedną z najlepszych występujących obecnie primabalerin.
Gwiazda baletu Wendy Whelan wzbudza zachwyt
zarówno wśród krytyków, jak i choreografów.
Zrozumiecie to, gdy popatrzycie, jak się porusza.
Wendy Whelan jest naszym skarbem narodowym
i zawsze nas zaskakuje.
TANCERKA, KTÓRA PAMIĘTA GIGANTÓW
Jest baletnicą na wszystkie sezony.
Jest fantastyczna w repertuarze Balanchine'a.
„Jest najlepsza” - Michaił Barysznikow.
Jestem wciąż zafascynowana choreografią Balanchine'a.
Jego balety wciąż mnie czegoś uczą.
Zawsze odkrywam w nich coś nowego.
Ale Balanchine zmarł niedługo po tym, jak dołączyłam.
Przez 12 lat pracowałam codziennie z Jerome'em Robbinsem.
Czułam ogromne szczęście, że go mam.
THE CAGE CHOREOGRAFIA - JEROME ROBBINS
Po Balanchinie stery przejął Peter Martins,
który bardzo wcześnie mnie wybrał, bo byłam silną tancerką.
Gdy raz na jakiś czas pojawia się osoba z takim talentem,
niczym trudnym jest
ją zidentyfikować.
GŁÓWNY BALETMISTRZ
Trzeba ją chwycić.
LES CARILLONS CHOREOGRAFIA - CHRISTOPHER WHEELDON
Po 30 latach w zespole
nikt w historii New York City Ballet
nie miał na koncie większej liczby nowych ról.
Wendy we wspaniały sposób odgrywała nowe role
UNIWERSYTET YALE
i nadała kształt baletowi współczesnemu,
a także dziełom Williama Forsythe'a,
Christophera Wheeldona, Alexeia Ratmansky'ego.
CONCERTO DSCH CHOREOGRAFIA - ALEXEI RATMANSKY
Miałam cały świat na wyciągnięcie ręki.
Dostawałam wszystko, czego zapragnęłam.
Mówili mi, że to jest moje i to, i to.
Dostawałam tyle prezentów, do mojego świata wlewało się złoto.
Ale gdy zaczęłam odnosić sukces,
myślałam: „To wspaniałe.
Odczuwam to, co chciałam czuć całe życie,
osiągnęłam to, jestem doceniana,
robię coś ważnego...
Co się stanie, gdy nie będę mogła tego robić?”.
W porządku.
Nie pozwól, by prawa kość miednicowa opadała.
Spróbuj utrzymać
neutralną pozycję stawu miednicowego,
FIZJOTERAPEUTKA
gdy staw biodrowy jest w ruchu.
Miałam dziś dziwny ból.
- Od zewnątrz? - Tak.
Pomyślałam, że pewnie muszę znaleźć farmera od chrząstki.
Farmer od chrząstki.
- Pewnie... - Facet, który hoduje chrząstkę.
- ...za szybko spięłaś mięsień... - Jakby...
- Były zakleszczone? - Jak wrażliwy ząb.
Boli od zewnątrz, nie w pachwinie?
- Tak, przy panewce stawu. - Przy panewce.
Naderwany obrąbek stawowy.
Dopada to wiele osób.
Niektórzy dalej z tym tańczą.
Bardzo się starałam przez ostatnie dziesięć miesięcy,
KRYTYK TANECZNY, NY TIMES
próbowałam wszystkiego.
Do pewnego stopnia mnie to osłabiło,
więc skupiłam się na tym, co potrafię tańczyć.
Dziadek odpada.
Chcę wystąpić w sezonie jesiennym, ale...
Byłam właśnie ciekawa.
Ale muszę odpuścić.
Czeka cię zabieg?
Tak.
- Tak? - Mam nadzieję,
że wrócę do zespołu.
Zależy, w jakiej będę formie.
Próbuję wzmocnić niektóre partie i przygotować się na zabieg.
Działam rozsądnie, by powrót do zdrowia się nie wydłużył,
żeby był jak najszybszy.
Jak się dziś czujesz?
Poza tym, że obolała.
Bardzo obolała!
Na czym polega zabieg?
Zdradź choć trochę.
Właściwie to nic nie wiem.
MATKA WENDY
To tylko artroskopia,
więc nic poważnego,
ale wejdą z dwóch stron
mojego biodra.
Oczyszczą naderwany obrąbek.
Tak bym chciała, żeby się udało
i żebym znów poczuła się po staremu.
Ciężko mi uwierzyć, że to się stanie, ale liczę na to.
Zmierzasz w tym kierunku.
W ciągu 43 lat tańczenia
odczuwałam minimalny ból.
Miałam dużo szczęścia,
ale na trzech ostatnich występach
przejście z jednego końca sceny na drugi,
samo chodzenie dawało mi taki ból...
Był szokujący.
Dr Philippon do mnie zadzwonił,
powiedział, że zabieg pomoże rozwiązać moje problemy.
To jeden z najlepszych specjalistów na świecie,
sam opracował leczenie chirurgiczne naderwanego obrąbka.
Dlatego zgłasza się do niego wielu sportowców.
Ze światowej czołówki.
Bo chcą wrócić do gry, a...
ja jestem jedną z takich osób.
Muszę wrócić do gry,
bo niewiele czasu mi zostało.
CENTRUM MEDYCZNE VAIL VALLEY
Proszę usiąść tutaj, a potem...
- Doktor Philippon panią widział... - W czwartek.
W czwartek.
Od kiedy ma pani te problemy?
Od prawie roku.
Od września zeszłego roku.
W którym miejscu?
W którym nie boli?
Z przodu.
- Trochę z tyłu. - A lewe biodro?
- Raczej nie. - A plecy?
Mam skoliozę.
Dr Philippon był pod wrażeniem, że zaszłam tak daleko
z wadą kręgosłupa, więc...
- Aha. - „Rany,
nieźle pani sobie radziła z tą krzywizną”.
W grę wchodzi oczyszczenie chrząstki stawowej,
naprawa lub odbudowa.
Obrąbek to taki mały ochraniacz wokół panewki.
Jest szansa, że jest naderwany, doktor może go naprawić,
zszywając go z panewką,
a może też być poważnie naderwany.
W tym wypadku doktor opracował metodę,
dzięki której odbuduje go, zabierając część tkanki
z obszaru biodrowego.
Moja pierwsza kroplówka.
Niewiarygodne.
Niezły kostium.
Komiczny.
Dobra, wyślę ci to.
Super.
Możemy zaczynać, damy pani znieczulenie zewnątrzoponowe,
CHIRURG
a potem będziemy działać, by pani wyzdrowiała.
Super. Bardzo dziękuję.
Jakieś pytania?
Już wszystko mi powiedzieli.
- Są wspaniali. - W porządku.
- Dziękuję. - Do zobaczenia za chwilę.
Zakreślam teraz delikatnie
jej anatomię...
- Prawe biodro. - Prawa strona.
Zacznę, doktorze.
Dziewięć mililitrów.
...w gotowości.
Wyłączmy to w tle, dobra?
Wendy, wszystko idzie dobrze.
- Super. - Wszystko idzie bardzo dobrze.
Wykonamy teraz mikrozłamania.
Stworzymy kanały, by krew mogła wyjść na powierzchnię
i stworzyć skrzep.
Wygodnie ci?
Jako chirurg zaskakuje mnie to, jakie posiada zdolności,
mając biodro
z poważnym stanem zapalnym.
Primabaleriny są pewnie...
najlepszymi sportowcami świata.
- To jej obrąbek, a... - Ale naderwany!
Poszarpany.
Całkowicie rozdarty.
Jesteśmy gotowi na wszczepienie.
Wprowadzamy tkankę.
To rekonstrukcja jej obrąbka stawowego,
która pomoże jej stabilności
i ochroni jej chrząstkę.
Miałam to szczęście, że moje ciało było silne
i praktycznie nie ulegałam żadnym kontuzjom.
Gdy robisz coś, od kiedy skończyłaś
trzy lata...
ciężko jest wyobrazić sobie,
że kiedyś nie założysz baletek.
Na balet składają się konkretne
ruchy i cechy fizyczne.
W określonym czasie możesz opanować określone zdolności,
ale potem to się skończy.
Nie zawsze wiesz, kiedy to się stanie.
Może nadejść znienacka.
Zaskoczy cię to, że kiedyś to umiałaś.
Ale już nie potrafisz. Pracowałaś 20 lat, by to zrobić.
Opanowałaś to do perfekcji.
I już nie potrafisz.
To załamujące.
Bardzo możliwe, że już nigdy w życiu tego nie zrobisz.
Koniec!
- Dobrze wyglądasz. - Świetnie.
- Naprawdę dobrze. - Pierwszy zabieg.
- Pierwszy. - Oby ostatni!
Tak!
Powiedziała, co mi robili.
Czujesz jeszcze zdrętwienie?
Tak, wszędzie.
To bardzo dobrze.
Zaczęłam leciutko tańczyć...
- Dobrze! - ...kankana.
- Tak. - Masz dobre ciśnienie.
- I rytm serca. - Dziękuję.
Odpocznij teraz.
Jak mam to zrobić?
Tę nogę schowaj pod siebie.
Ja potrzymam tę, żebyś jej nie napinała.
Dobra, udało się.
- W porządku? - Tak.
- Wciąż ją trzymam. - Dobra.
Świetnie mi idzie.
Dzisiaj o wiele lepiej się ruszam.
MĄŻ WENDY
Cześć, Głuptasku!
Dobrze widzieć, że chodzisz.
Rany!
Dobrze!
- Świetnie. - Stopa, palec.
Warto było przyjechać z Berlina.
Chodź, obejrzymy zdjęcie.
Dobrze.
Tak jest po zabiegu.
Najważniejsza dla mnie jest przestrzeń stawowa
i zasada dwóch milimetrów.
U niej wynosi dwa milimetry albo więcej, to bardzo ważne.
Zwłaszcza dla niej, jeśli chce tańczyć.
Widać też rdzeń kręgowy.
Dziwny, prawda? Trochę pokręcony.
Naprawdę ma...
Miała poważną skoliozę, ale mimo to miednica jest...
- Równo. - To niesamowite.
Czy te dwa milimetry mogą się zmniejszyć?
- Cóż... - Jeśli będę ćwiczyć.
Wszystko zależy od twoich mięśni.
Gdybym przyszła później, mogłam nie mieć tyle szczęścia?
Nie zrobiłbym zabiegu.
- Nie mógłbym... - Nie mógłby pan tego zrobić.
Tak.
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Uważaj, bo upadnę!
Chciałem cię o to wcześniej spytać, dzwonią do ciebie?
- Słucham? - Dzwonią stamtąd?
- Z zespołu? - Żeby zapytać, co u ciebie.
Rzadko. Czytałam, że ludzie
PRZYJACIEL Z LICEUM
nazywają mnie
byłą primabaleriną New York City Ballet.
Przecież jesteś Wendy Whelan, do cholery!
Wiele osób myśli, że przeszłam na emeryturę.
Ja na to: „Naprawdę?”.
Myślą tak, bo nie widzą mnie na scenie.
Albo mnie nie obsadzają, albo uległam kontuzji.
To dziwne uczucie.
Kiedy to się stanie, masz jakąś wizję programu albo...
Raczej nie, ale w głębi ducha chciałam się wymknąć.
Nie chcę odczuć, że to koniec,
a gdy spada na ciebie confetti i kwiaty,
to jest koniec.
- A nie dalszy rozwój? - Tak.
Zależy mi na odkrywaniu.
A nie, że zrobiłam coś i to się skończyło.
Chcę zakończyć karierę czymś nowym.
Zrobię to raz.
A potem odejdę.
Spójrzmy... Zdejmijmy je...
Nie potrzebujesz ich. Popatrz na to!
I ostatni.
FIZJOTERAPEUTKA
Nie boli mnie, ale czuję, że przeskakuje.
Przeskakuje?
Rozciągnijmy ją lekko.
To chyba z zeszłego roku.
Tak.
Jedziemy do Lynn Goldberg.
To dobra przyjaciółka wielu tancerzy, łącznie ze mną.
Będzie fajnie.
Ostatnio nie spędzam czasu z tancerzami,
więc będzie mi trochę dziwnie,
bo nie czuję się teraz jak tancerka.
I...
Jock Soto tam będzie.
To jeden z moich partnerów z New York City Ballet.
Nasze partnerstwo było bardzo znane
przez około 15 lat.
AGON CHOREOGRAFIA - GEORGE BALANCHINE
Sprawiał, że wyglądałam i czułam się jak świetna tancerka.
Ciężko jest znaleźć partnera, który tego dokona.
Balet przekazuje się z pokolenia na pokolenie.
Jock należy do starszego pokolenia,
a ja jestem pokolenie wyżej niż moi partnerzy, Craig Hall i Tyler Angle.
Przede mną partnerką Jocka była Heather Watts.
Nauczyła go, jak być jej partnerem,
a ja nauczyłam swoich partnerów, by przejęli rolę Jocka.
Wiedza przechodzi z kobiety na mężczyznę, z mężczyzny na kobietę.
Wendy była bardzo cierpliwa.
Gdy zaczynałem, moim największym problemem było,
że nie umiałem oddychać.
SOLISTA - NEW YORK CITY BALLET
Bardzo się denerwowałem i bałem, pracując z nią.
Do czasu, gdy ja pracowałem z Wendy,
czyli po Craigu,
była już najwspanialszym instrumentem.
GŁÓWNY TANCERZ - NEW YORK CITY BALLET
Była jak skrzypce Stradivarius.
Musieliśmy się nauczyć, jak grać na tym instrumencie.
AFTER THE RAIN CHOREOGRAFIA - CHRISTOPHER WHEELDON
Gdy Jock odszedł z zespołu, tańczyliśmy wspólnie w After the Rain.
Gdy zaczynałem, próbowałem naśladować Jocka,
ale ona nie chciała tańczyć z Jockiem poprzez mnie.
Chciała tańczyć ze mną.
Oczekiwała poziomu współpracy i zaangażowania,
którego wcześniej nie rozumiałem w pełni.
Musiałem być obecny w 150%.
Na początku byłem lekko przestraszony, bo praca była intensywna
i nie byłem na tym poziomie.
Czułem, że to za dużo. Prosiłem, by się uspokoiła.
Ale ona mnie w to wciągnęła. Powiedziała,
że wprowadzi mnie do świata, który nauczę się kochać.
Tańcząc razem, zakochujesz się w partnerze.
Naprawdę kochasz tę osobę.
Czuję to do wszystkich swoich partnerów.
Mój Boże, ta Wendy Whelan jest taka ciężka.
Je tylko pizzę i hamburgery. I pije piwo.
O co chodzi?
Cześć wszystkim!
Posadzić cię na fotel bujany?
Będę wyglądać bardzo atrakcyjnie.
Ale tu ślisko.
- Zdejmę je. - Wie, co robi.
Mogę je gdzieś położyć?
Czuję się jak najgorsza przyjaciółka na świecie.
GŁÓWNA TANCERKA - NEW YORK CITY BALLET
Nie widziałam cię jeszcze.
Byłaś zajęta.
Wiem, mam urwanie głowy, ale...
- Chodź tu! - Jak się czujesz?
- Tylko nie upuść wina. - Wiem.
Dobrze! Świetnie cię widzieć.
Miło cię widzieć!
Tańczyłeś jak szalony?
W tym tygodniu tak, bo było kilka kontuzji i...
Świetnie wyglądasz.
Co macie w tym tygodniu?
Grałaś w...
- Western? - Tak, jeden występ.
Po sezonie macie przerwę?
Pięć dni, potem lecimy do Japonii.
Pięć dni.
Zupełnie się nie orientuję.
Nie patrzę na... Plan przychodzi mi codziennie,
a ja klikam „usuń”.
- Więc mam... - Tak jest lepiej.
Tak.
Gdy zaczęły się moje problemy, przez pewien czas
w New York City Ballet
odsuwali mnie od niektórych baletów,
nie rozmawiając ze mną wcześniej. Role, które zawsze odgrywałam,
nagle przestawały być moje.
To się wydarzyło w tym samym czasie.
Nie mogłam znieść tego, że wiele osób,
w tym mój szef, Peter Martins, i inni baletmistrzowie,
nie rozmawiali ze mną w pracy.
Takim zachowaniem
dają mi do zrozumienia, że mam odejść.
Spotkałam się z Peterem Martinsem kilka lat temu,
gdy to się zaczęło, i powiedział, że...
Ciężko mi o tym mówić, bo to załamujące,
ale zdjął mnie z Dziadka do orzechów.
Powiedział, że nie powinnam w nim występować.
Dwa lata temu.
Zapytałam go dlaczego.
Powiedział: „To zależy od ciebie.
Chcę tylko, żeby...
inni nie widzieli cię w spadkowej formie”.
Ja na to...
„Spadkowej? Jestem tak fatalna?”
„Nie, nie, wciąż potrafisz wiele rzeczy”.
Mały książę w Dziadku do orzechów!
Nigdy wcześniej nikt mi nie powiedział:
„Jeśli to ode mnie zależy, zdejmuję cię ze sceny”.
Nie mogłam uwierzyć.
To było dwa lata temu.
Zaczęło mnie boleć w styczniu.
Całe życie nie czułam bólu.
Moje palce nie krwawiły, nie bolały mnie plecy.
Miałam małe problemy,
ale nigdy nie poczułam tak ogromnego bólu,
jak na tym spotkaniu.
To zaczęło mnie wyniszczać.
Zabierać mi wszystko.
Kraść to, co miałam,
stawałam się bezsilna.
Nie mogę...
To było najdziwniejsze.
Przed spotkaniem było wszystko w porządku.
Słyszą, jak idę.
Robią się skrzekliwi.
Starzeją się i są gotowi na emeryturę.
- Wendy, jak się czujesz? - W porządku, a ty?
- Dobrze. - Miło cię widzieć.
- Wiem, że... - Mam się ich pozbyć?
- Wejdź. - Jestem gotowa!
Wiem, że to już robiła.
- Wcale nie! - Nie?
- Nie. - Uwierz mi.
Oto, co zrobimy. Przejdź się do tamtego pokoju.
- Tak? - Trzymaj kule.
- Dobra. - Ale...
- Pół na pół? - Nie, cały ciężar.
- Po prostu... - Cały?
Tak, trzymaj kule tylko dla równowagi.
Na początku poczujesz się inaczej.
Ale dziwnie.
Jakbym piła.
Czasami stopa ci zdrętwieje.
Kręci mi się w głowie.
To normalne?
- Mam nadzieję, że tak. - Tak.
Podsuń oba kolana do klatki piersiowej.
Używając mięśni brzucha?
Tak. Są równoległe, wspaniale.
Zrobię zdjęcie.
Zasłonię ci oczy, żeby nikt cię nie poznał.
Właściwie to nie mam nic...
To powód do dumy.
- Ale unieś je. - Dobrze.
Zwykle u pacjentów
jedna noga się spóźnia, a u ciebie idą równolegle.
- Prawie. Lekko... - Jest w porządku.
- Lekko, ale nie... - Dobrze.
Mój Boże! Patrz!
Rany!
Teraz mnie odniesiesz?
To świetnie. Będziesz tańczyć lada chwila,
bo jesteś silna.
Zapytał mnie dziś,
kiedy chcę wrócić do tańca.
Powiedziałam, że nie wiedziałam, że mogę mu to powiedzieć.
Też jestem zaskoczona.
Powiedziałam:
„Może na początku grudnia?”.
On na to, że brzmi nieźle.
- Serio? - Tak.
Pamiętam, gdy tańczyłyśmy w Dziadku
i chodziłyśmy na lekcje w szkole baletowej Louisville.
- Tak! Mam z tego zdjęcia. - Ja też.
W jakim wieku przestałaś tańczyć?
PRZYJACIÓŁKA Z DZIECIŃSTWA
- W wieku 22 lat. - Dwadzieścia dwa lata.
Nie tęsknisz za tym, prawda? Jesteś szczęśliwa?
Tęsknię. Ciężko mi chodzić na balet.
Tak?
Bo pamiętasz, jak to jest występować.
Na pewno tęsknisz za Dziadkiem.
Będziemy siedzieć na widowni, a ja...
Ale gdy przestałaś, chwilę ci zajęło,
by pomyśleć: „Jestem tancerką? Kim...”.
„Kim będę, jak dorosnę?”
Właśnie.
Nie wiem.
Mała Wendy, 12 lat.
W Louisville w Kentucky.
To balet, do którego mój ulubiony nauczyciel, Robert Dicello,
stworzył dla mnie choreografię.
Powiedział: „Jesteś bardzo utalentowana.
Zastanawiałem się, czy jesteś cudownym dzieckiem.
I dotarło do mnie, że nie.
Bardzo się z tego cieszę, bo gdy osiągniesz sukces,
da ci on o wiele więcej szczęścia,
bo doszłaś do tego sama.
Sama włożyłaś w to pracę”.
Gdy miałam 12 lat, wykryli u mnie skoliozę.
Zostałam poddana trakcji kręgosłupa i innym zwariowanym rzeczom,
ale moje ciało dobrze na nie zareagowało.
W tydzień urosłam cztery centymetry.
Lekarz powiedział, że muszę nosić gorset ortopedyczny przez kilka lat.
Jak tylko zaczęłam go nosić, mogłam znów chodzić na lekcje.
Gdy miałam 15 lat, pojechałam do Nowego Jorku,
sama, i zaczęłam chodzić do School of American Ballet.
Nie byłam piękną dziewczyną,
gdy dołączyłam do zespołu.
Zwłaszcza wtedy.
Jestem piękna teraz!
Ale nie widziałam w sobie piękna.
Jedynie swoją siłę.
Gdy dołączyłam do zespołu,
Peter Martins sprowadzał choreografów baletu współczesnego
i bardzo podobała mi się praca z nimi,
zwłaszcza z Christopherem Wheeldonem i Alexeiem Ratmanskym.
Dlaczego chciał pan pracować akurat z Wendy?
Było coś takiego w...
Nazwę to proporcjami ciała,
które miała unikalne.
Poza tym Wendy była bardzo związana z muzyką.
Zabierałam nagrania do domu i słuchałam ich,
zwłaszcza gdy pokazywał pan ruchy.
Pokazywał pan kroki, Chris robił to samo,
więc słuchałam wieczorem muzyki i powtarzałam je,
czasami dodawałam od siebie detale,
a potem albo je pan usuwał,
albo rozwijał.
Zainspirowała nas do stworzenia wspaniałych rzeczy.
Gdy zaczęłam pracować z Christopherem Wheeldonem,
nasz pierwszy balet był dla niego nietypowy.
Poprzez proces tworzenia polifonii
Wendy pomogła mi odblokować nowy sposób pracy.
Zachęciła mnie do tworzenia bardziej twórczych ruchów.
Dodała mi odwagi, jeśli chodzi o wybór muzyki.
Reprezentowała coś bardzo świeżego i nowoczesnego.
Była typem primabaleriny, z jakim nigdy się nie spotkałem.
Dobra.
Zaczynamy od nowa.
Dobra.
- Użyjemy tego. - Dobrze.
Łagodnie i powoli. Zacznij od pozycji szóstej.
- A teraz pozycja pierwsza. - Pierwsza.
I port de bras.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Port de bras do przodu, jeśli chcesz.
I do góry.
Potem port de bras do góry i do tyłu.
Nieźle mi idzie.
To mało powiedziane.
- Jak wnętrze uda? - Dobrze.
Teraz tendu, ale nie z piątą, tylko z trzecią.
- Jestem zadowolona. - To świetna trzecia.
Robiłam tak na scenie, gdy miała być piąta.
To dopiero twoje pierwsze ćwiczenia przy drążku.
Jak myślisz, kiedy będę mogła pójść na zajęcia Dze
albo na...
Za jakiś czas? W styczniu?
W styczniu.
A dokładniej?
Może za cztery tygodnie.
Serio?
Cholera, muszę ćwiczyć z Alejandro na początku lutego,
- jeśli mogę. - W porządku.
Dobra.
Ile będę w stanie pracować w przyszłości w taki sposób, w jaki chcę,
to się jeszcze okaże.
Być może to koniec, jeśli nie osiągnę
pożądanej formy.
Możliwe, że już skończyłam z tańcem, a o tym nie wiem
i tego nie planowałam.
Czasami wydaje mi się,
że przestałem występować wczoraj.
Gdy ty odszedłeś, to na dobre.
Cztery dni później mnie już nie było.
Po moim ostatnim występie.
Myślę, że odczuwasz wiele emocji,
niektóre możesz przewidzieć,
a niektórych nie.
- Niektóre uderzą dopiero... - Później?
- O wiele później. - Naprawdę?
To ogromny proces emocjonalny, gdy odchodzisz od czegoś,
co całe życie chciałaś osiągnąć.
Dla mnie wciąż tak jest.
Moja tożsamość jest tak z tym powiązana.
W naszym pokoleniu dziewczyna,
która wchodzi do świata Balanchine'a,
nie ma dzieci, chłopaka,
nie wychodzi za mąż. Rozumiesz?
Jako młoda tancerka myślałam: „Nie możesz tego zrobić!
Ja bym nie mogła. Wchodzę w to całą sobą”.
Sama wybrałam tę ścieżkę.
Kilku z moich dobrych przyjaciół odchodzi w tym roku z zespołu.
Większość z nich ma plany i liczy na pracę.
Sami chcieli taką pracę.
Uczyli albo trenowali,
sami wybrali takie zajęcie.
Ja nigdy nie widziałam się w tej roli.
Ale ciało...
jest bardzo ważne, gdy chcesz robić dalej to, co robiłaś wcześniej.
Będąc dzieckiem, ma się tyle nadziei.
Nie widzi się końca.
Wydaje nam się, że nigdy nie umrzemy, nie będziemy słabi,
nigdy nie przestaniemy.
Będziemy zawsze silni i w najwyższej formie.
A potem rzeczywistość...
To jak życie w świecie fantasy przez długi czas,
większość życia,
a potem zdajesz sobie sprawę, że bajka się skończyła.
To naprawdę bardzo dziwne.
Część mnie czuje wstyd,
bo powinnam wreszcie dorosnąć.
Mam 46 lat, a wciąż śnię
jak nastolatka.
Wyprostuj kolano.
W porządku?
Wiem, że nie będę tańczyła baletu do końca życia,
ale może jest szansa, by dalej tańczyć.
- Miałam to zrobić inaczej? - Tak będzie w porządku.
Taniec współczesny może mi to umożliwić,
pozwalając mi skupić się na tym, co potrafię.
Chciałabym się bardziej odkryć
i wyrazić w sposób, na który nie pozwala mi
sam balet.
Chcę lekko otworzyć swój świat,
wyjść z niego,
jakkolwiek to przerażające i niewygodne,
ale chcę zobaczyć, co jeszcze we mnie tkwi.
Na pewno wiele, ale jeszcze tego nie wydobyłam.
Kyle z buzią niemowlaka. Ogoliłeś się!
Próbuję wyglądać, jakbym był w twoim wieku.
CHOREOGRAF
To ja próbuję wyglądać, jakbym była w twoim wieku!
Nie mówiąc już o twoim.
Co tam, dziesięć lat.
Dziesięć, dziesięć, dziesięć.
Wpadłam na pomysł pracy z choreografami tańca współczesnego,
których uwielbiam, nad projektem, który nazywam Restless Creature.
Po Restless Creature... wiesz, co będzie?
- Powiedz mi. - Czym się teraz zajmuję.
Joyce nas wynajmą.
I Caroline Performing Arts.
Cały przyszły rok będziemy w trasie.
Ważne jest, byś podjęła kolejny krok.
Bardzo chętnie pomogę, jeśli będę w stanie.
Chcesz, żeby to był sposób na wyrażenie emocji?
Tak, ten będzie pierwszy.
Przepraszam.
Postanowiłam pracować
z czterema młodymi choreografami tańca współczesnego,
bo mają zupełnie inne podejście ode mnie.
Ręka w dół.
- Dobra. - W ten sposób.
CHOREOGRAF
Mam szczęście tańczyć z każdym z nich w ich własnej części.
Mam tylko jeden mały...
Jest w porządku, ale...
Może moglibyśmy wykorzystać inną pozycję?
Byłoby fajnie.
Zbadajmy sprawę.
Dobra.
Gdzie można zobaczyć Restless Creature?
Będziemy w Bostonie, Pittsburghu,
Louisville w Kentucky,
Chicago,
Joyce...
CHOREOGRAF
Princeton.
Zajrzyjcie na restlesscreature.com.
Tam jest pełna lista.
- Mój Boże! - Cześć, Davidson!
Cześć, szefie! Jak leci?
Przypniemy ci heroinę do pleców.
Mam plastry z heroiną.
Rany, nieźle.
To morfina czy...
Nie wiem, co to jest, ale działa.
- Świetnie. Prochy! - Tak.
Spraw, by twoje nogi przypominały amebę.
CHOREOGRAF
I...
Chciałabym, żeby Restless Creature otwierało oczy tancerzom
na inne rzeczy, które można robić,
gdy twoje ciało nie pozwala ci na tańczenie baletu.
Nie spoć się albo...
- Dobrze. - W porządku.
- Było inaczej. - Było świetnie.
- W porządku. - Spróbuję to zapamiętać.
Schylanie w ten sposób idzie mi dobrze.
- Gdy ją podtrzymuję. - Gdy stoisz na...
Ale na tę nogę... Rany.
Ciężko mi się podnieść.
Nie możesz się podnieść?
Schylam się, ale gdy się podnoszę...
Nie lubi tego ruchu.
Czujesz sztywność?
Brzmię, jakbym była z cementu.
Nie wydaje mi się.
- Wstań. - Boże, dobra.
Ostatnio czuję tutaj dziwny ból.
Czyli przeciążasz się.
Wiem, zrozumiałam!
Tylko ci mówię,
że gdy to odczuwasz, to znaczy, że zbyt dużo ćwiczyłaś,
- przesadziłaś. - Rozumiem.
Musisz to kontrolować.
- Dobrze? - Tak.
Nie rozmawiałam ze swoim szefem, Peterem Martinsem, od zeszłego kwietnia.
Wczoraj dostałam maila od jego sekretarki,
że chce się ze mną spotkać.
A to dla mnie powód do zmartwienia.
Nie wiem, o czym chce rozmawiać
poza moim odejściem z New York City Ballet.
Więc...
to nie jest dla mnie łatwy temat.
- Sean, jak się masz? - Dobrze. Jak się trzymasz?
Pójdę z tobą.
- Jak się czujesz? - Chodzę!
Nie wiedziałam, czego się spodziewać.
Wezwał cię?
Tak, ni stąd, ni zowąd.
Powiedział, że zarząd wciąż go pyta,
gdzie jest Wendy i co się z nią dzieje.
A on nie wie, jak im odpowiedzieć,
- i jest mu głupio. - Zabawne.
Więc pomyślał, że spróbuje się czegoś dowiedzieć.
Rozmawialiście o zimie albo wiośnie?
Zaczął mówić o...
Powiedział...
Powiedziałam mu, że nie sądzę, że wrócę przed marcem,
prędzej wrócę na sezon wiosenny.
On na to: „Przygotowuje się do programu 2014/2015”.
Mówię mu, że w 2015 mnie nie będzie.
A on: „Naprawdę?”.
Powiedziałam, że w 2014 skończę 30 lat kariery, a nie chcę dojść do 31.
Trzydzieści lat mi wystarczy.
Więc jesień 2014.
- Jesień? - Tak.
To niesamowite. O wiele lepiej niż...
- myślałam. - Ja też.
Myślałam, że wręczy ci wypowiedzenie.
Ja też.
Może Peter chciał,
żebym sama mu to powiedziała.
Postawił przede mną tarczę
i pozwolił mi rzucić rzutką.
Zrobiłam to, ale to był mój wybór.
Nikt nie podpowiadał mi w tej decyzji.
Chcę pojechać w trasę z Restless Creature w marcu i kwietniu.
W maju i czerwcu będę na scenie z New York City Ballet.
I na jesieni czeka mnie ostatnia zabawa z zespołem.
Czuję, że to będzie mocne, dobre zakończenie
spędzonych tam trzydziestu lat.
- Cześć! - Wchodźcie!
Wydali to.
MANAGER WENDY
Pamiętam.
Można to kupić w Barnes & Noble?
Jeszcze nie.
Wendy, to jest całkiem niezłe.
Odrobinę zaszaleliśmy...
Rozmawialiśmy dużo o mojej transformacji.
Widać to na następnych zdjęciach.
- To ty? - Tak.
- Mój Boże! - O tym mówię.
Naprawdę mnie przeistoczyli.
Dali mi duże piersi. I dosłownie...
Przy innym zdjęciu pochyliłam się
i spadły na ziemię.
Narobiły hałasu i było to niezwykle zabawne.
Dosłownie zrobiły „bum” na stole.
- Wszyscy się śmiali. - Nie musimy tego tu oglądać.
Nie, to tylko kulisy zdjęcia.
Rany, ale jest niegrzeczna.
Wszyscy tu jesteśmy i chcemy usłyszeć, co Rob miał do powiedzenia.
Wyraził dość stanowczo, że New York City Ballet
powinien ogłosić twoje odejście.
W oświadczeniu prasowym zawrzemy
datę ostatniego występu,
że program zostanie ogłoszony.
I druga rzecz,
Restless Creature będzie w trasie
w tych miastach.
Musimy porozmawiać z miastami i zdobyć ich zgodę.
Cześć wszystkim!
Witajcie! Naprawdę to robimy!
PRÓBA TECHNICZNA RESTLESS CREATURE
Do góry?
Część Josha wygląda wspaniale na czarnym tle.
Ty chciałeś czarny, prawda?
DYREKTOR KREATYWNY RESTLESS CREATURE
Tak.
Niech będzie czarny.
- Wiem. - Czemu nie?
- Wygląda dobrze. - Zróbmy to.
To przednie światła.
Ogólnie mam...
To była wizja Joshua?
Chyba tak.
Wkraczanie w nowy świat nowej choreografii
i nowych artystów, których nie znam,
promując projekt swoim imieniem,
jest dość przerażające.
To wygląda świetnie, Karen.
I spójrz na to... Przyczepią się do sukienki,
a te malutkie elementy...
To dla Alejandro?
Jestem szefową, a to dla mnie nowość.
...aksamitne...
Myślałam, że nie jestem na to gotowa.
Że jestem tylko tancerką.
Ale byłaś.
Wciąż nie wiem, czy jestem gotowa.
O to chodzi.
Twoje podejście jest piękne,
bo nie układałaś specjalnej strategii.
Nie wiodłaś życia, jakbyś grała w szachy.
Tylko tańczyłaś.
Dobrze, dwie grupy.
Pierwsza grupa.
Rozejdźcie się.
Tak, żeby każdy miał miejsce.
James.
Patrzcie, kto tu siedzi po mojej próbie.
Patrzyłem, gdy nie wiedziałaś, że tam jestem.
- Obserwowałem ciebie. - To było irytujące.
Bolało cię.
Podobało mi się, jak wyciągnąłeś laskę i zabrałeś mnie z lekcji.
Miło cię widzieć w swoim żywiole,
który jest twoim życiem.
Był moim życiem.
Może będzie nim znów.
Mam nadzieję i modlę się.
Po raz pierwszy widziałem cię na próbie. Piękny widok.
Zaimponowało mi, ile siły wkładasz w całe swoje ciało.
- Tak. - Naprawdę dużo.
- To nie znaczy... - To dla mnie mało,
- jakby normalnie. - To o wiele za dużo
dla przeciętnej osoby, która przeszła taki zabieg.
Rozumiem.
Robiłam tylko to, co kiedyś.
To źle? Miałam tak nie robić?
Myśleliśmy o drążku
i łagodnych ćwiczeniach na środku. I tyle.
- Rozumiem, nie... - OK?
- Nie wiedziałam. - Nie dwie godziny zajęć.
Nie dotarło to do mnie.
- Dobra. - Więc...
Gdy zaczynam robić piruety,
czuję, że się ruszam,
i to świetne uczucie.
Kierujesz się tym, co dla ciebie dobre
pod względem mentalnym.
Moje ciało nie jest gotowe?
Twoje biodro jest obciążone.
Przygotowywałam się na poranną próbę
i usłyszałam hałas w salonie.
Na klimatyzatorze za oknem siedział
ogromny jastrząb.
Pierwszy raz coś takiego widziałam.
Zastanawiałam się...
dlaczego przyleciał pod moje okno?
Ludzie mówili mi, że gdy odwiedza cię jastrząb,
to oznacza pewną wiadomość.
Po wielu tygodniach zmagania się z decyzją,
nie wiedząc, czy mogę robić to, co chcę, czy nie.
Co ja...
Gdzie jest odpowiedź?
Dostałam wiadomość
i podjęłam decyzję.
Zadzwoniłam do managera i powiedziałam, że nie mogę tego zrobić.
Muszę się skupić na powrocie do baletu.
Nie mówiłaś jeszcze chłopakom?
Nie.
Jak wygląda sytuacja?
Mój pierwszy występ z Restless Creature jest 18 marca,
a ja nie mogę nawet ukończyć zajęć.
No tak.
Każdego wieczoru kuleję.
A wtedy odbędzie się występ.
- Nikt nie chce oglądać kulawej... - O nie.
- Oczywiście. - Starej primabaleriny.
- Nie mów tak. - Próbującej...
Dzwonią.
Dobra.
- Cześć. - Cześć.
Cześć, Wendy.
Cześć, Ilter. Cześć, Courtney.
Nie widzę was. Tak ma być?
Tak.
To będzie bardzo trudne z wielu powodów...
Tak?
Powinniśmy odwołać trasę
i spróbować ją przełożyć.
Byłoby świetnie.
Mam nadzieję, że to pomoże twojemu umysłowi i ciału.
Ja także.
Lepiej się poczujesz.
Tak bardzo chciałam tego uniknąć i tak długo to odkładałam...
ale nie mam wyjścia.
- Dobra. - Dzięki.
Miłego wieczoru.
Nawzajem.
- Pa. - Pa.
Mnie to odpowiada.
Świetnie. To ma sens.
Trochę się przestraszyłam.
Nie, to dobre rozwiązanie.
Jestem z ciebie dumny, skarbie.
- Dzięki, kochanie. - Bardzo dumny.
WHELAN ODCHODZI Z CITY BALLET PO 30 LATACH
Muszę odejść teraz.
Tak napisali w gazecie.
Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem,
będę mogła wystąpić za trzy tygodnie
na spektaklu otwierającym sezon wiosenny.
Tyler...
Nie działa?
Nie używaliśmy jej od...
To...
Mogę się w to nie mieszać?
GŁÓWNY REŻYSER
Nie używałem tej maszyny.
Mam inny staw biodrowy.
- Jakbym miała tam coś nowego. - Nie szkodzi.
- Jak nowy samochód. - W porządku.
Fajnie.
Wkrótce zmienisz zdanie.
Żartujesz? Maria ma codziennie inną lewą stopę.
To pewnie prawda.
Zamknąć drzwi?
Tak.
Co przeze mnie?
Rozmawialiśmy o tobie.
Świetnie cię widzieć!
Również się cieszę!
Co u ciebie?
Dobrze się czujesz?
Porozmawiamy później.
Ta zgorzkniała ziemia
Jakie owoce daje nam
- Fajnie było? - Tak, ale...
Cały czas się uśmiechałem. Poważny moment,
a ja...
- Nie, słuchajcie... - „Widzę cię”.
Po próbie musiałam jechać taksówką,
bo nie mogłam wejść do metra.
Dosłownie nie mogłam chodzić
i prawie zrezygnowałam.
Wczoraj miałam akupunkturę. Wstałam dziś rano
i poszłam na próbę.
Poćwiczyłam na podłodze,
same proste ćwiczenia, skłony.
Wstałam i szłam tak...
Podeszłam do wieszaka, ubrałam się
i kulejąc jak wariatka, wyszłam z budynku.
Było mi wstyd, bo patrzyli się na mnie,
a ja wyraźnie ledwo szłam.
Weszłam do taksówki i wróciłam do domu.
Kiedy zyskam pewność, że będę mogła to jeszcze robić?
Kiedy nie będę musiała na nic uważać?
Przez wszystkie lata w New York City Ballet...
nigdy nie byłam...
tak zagubiona.
Nawet moja fizjoterapeutka Michelle
powiedziała mi: „Wiesz, Wendy,
od początku nie było wiadomo, czy to zadziała.
To nigdy nie było pewne”.
Do góry. Dobrze.
Dobrze, do góry.
Dobrze. Brawo.
Dobrze. Rozciągnij się. Dobrze. Nieźle.
Odrobinę lepiej.
Odrobinę. Wszystko OK?
Tak.
Monsieur!
- Tego oczywiście nie będzie. - Tak.
To będzie wewnątrz.
A to odetniemy.
Nie powinno być trochę niżej?
Co myślisz?
Chcemy, by dekolt wyglądał jak łódka.
- Rozumiem. - Ale jeśli ci niewygodnie,
możemy obniżyć o centymetr.
Jeśli to nie problem.
- W porządku. - Mamy 24 godziny.
- Da się zrobić. - Oczywiście.
Oczywiście!
SPEKTAKL OTWIERAJĄCY SEZON WIOSENNY
NEW YORK CITY BALLET
DLA WENDY WHELAN
Abby.
Mam dla ciebie kwiaty.
Jeszcze nie odeszłam!
Wiem, ale wróciłaś!
- Dzięki. - Do zobaczenia.
PRAWA STRONA SCENY
Ta zgorzkniała ziemia
Jakie owoce daje nam
Ta zgorzkniała ziemia
A jeśli moje życie
Jest jak popiół
Który ukrywa
Blask róży
Witam z powrotem.
Jaki ze mnie pożytek
Zrobiłam to!
Było świetnie. Zrobiłaś to!
Dzięki, Mariko.
Było bosko.
Wspaniale.
Popłakałam się.
Bardzo wam dziękuję.
Na pewno ktoś odpowie na moje wołanie
I ta mała ziemia
Być może
Nie będzie jednak
Tak zgorzkniała
Cześć.
Albert!
Jesteś najlepsza!
Za...
ten piękny występ, Wendy.
- Za przyjaciół. - Było bosko.
- Za Wendy. - Starych i nowych.
Chyba wpadłam na pomysł programu swojego ostatniego spektaklu
dziś rankiem, gdy się obudziłam.
- Przyśniło ci się? - Miałaś go w głowie?
Czasami budzimy się z czystym umysłem
i nagle mnie olśniło.
Miałam go wyraźnie w głowie.
Powiedzmy, że wyraźnie.
Podzielisz się z nami?
Mam pomysł na zrobienie czegoś nowego.
Stworzenie nowego spektaklu tylko na ten wieczór.
- Tylko na ten wieczór - Czyjego?
Pół Chrisa i pół Alexeia.
- Już się zgodzili. - Rany!
Więc...
Nie masz zbyt wielkich ambicji?
Nie! Ale chcę, żeby to był...
- Pamiętny wieczór. - Twój.
Pamiętny wieczór.
Pamiętny wieczór Wendy.
GOTOWA NA OSTATNI TANIEC: PRIMABALERINA
WENDY WHELAN TŁUMACZY, DLACZEGO ODCHODZI
Jak twoje ciało?
W kwietniu mój internista powiedział, że mam zrobić rezonans.
Więc zrobiłam go
i powiedzieli, że mam napięte mięśnie
i stenozę.
Mam stenozę na poziomie kręgów L-3 i L-4,
które uciskają nerw prowadzący do mojego biodra.
Miałam to cały czas.
Nie sądziłam, że te dwie rzeczy mogą razem
wywołać ten ból.
Ale teraz już wiem.
Dobrze, że się dowiedziałam, i jest coraz lepiej.
- Tędy? - Tak.
A potem w lewo.
Nie lubię tędy przechodzić.
Zawsze myślę o Janie i Jennie.
- Obie odeszły. - Tak.
Zawsze mi się zdawało, że niektórzy za wcześnie odchodzą.
Myślę, że obie tańczyły w pełni...
Ale za mało tańczyły.
- Za mało je obsadzali. - Tak.
- No tak. - Odczuwały
tę samą energię.
- Jak się czujesz? - Cześć, skarbie.
Mój Boże, ale przytyłaś!
- Wiem, to niewiarygodne. - Przerażające!
- Zawsze. - Przerażające.
Pisałam z Chrisem o moim pomyśle
i jego też goni termin Amerykanina w Paryżu.
Musi wiedzieć, kiedy będziemy mogli pracować,
a ja powiedziałam, że nie wiem, czy możemy ułożyć plan.
- Możemy. - Tak?
- Pewnie. - OK.
Preferuje jakąś określoną porę?
Mnie pasuje 17-19.
- Dobrze. - Coś koło tego.
Między 17 a 19 to dla ciebie na pewno dobra pora?
- Tak. - No dobrze.
- Trzydzieści lat. - Tak.
Od kiedy zaczynałeś.
Pamiętam to, jakby to było wczoraj. Warsztaty Who Cares.
Dobrze to pamiętam.
A wiesz, co ja pamiętam?
Jak Carin pytała mnie na próbie do Who Cares,
którą chcę rolę.
Powiedziałam, że chcę być skaczącą dziewczyną.
Ona na to: „Peter chce, żebyś była obracającą się dziewczyną”.
„To dlaczego mnie pytasz?”
- I byłaś obracającą? - Tak.
- Zaczynamy. Gotowa? - Tak.
Pierwsza rzecz.
PRÓBA - SPEKTAKL POŻEGNALNY BY 2 WITH & FROM
Sześć, siedem...
Tak.
CHOREOGRAF
W ten sposób, tak.
Dobrze.
Może...
Ten ruch jest ciekawy,
a teraz wygląda odrobinę jak...
Myślisz o tym, by ją przerzucić przez ramię,
więc tracimy naturalny pęd.
Może mogłabyś zejść z palców?
Jeśli to coś da.
Nie chcę robić przysiadu w tej dziwnej pozycji.
W jakiej?
Gdy robię coś takiego.
Bo boli czy...
Za pierwszym razem bolało i zejście z palców wydaje się dziwne.
- Dobra. - Bo to już koniec.
Musiałabym się cofnąć.
Racja.
A może obrócę cię, gdy robisz tak.
Jakbyś do mnie podeszła, a ja obróciłbym cię tutaj
- i potem... - Może.
- Bo ja chodzę w kółko... - Tak.
Trudno o równowagę,
bo stoi na jednej nodze.
A może...
Ale się przestraszyłam.
Serio.
Zrobisz to jeszcze raz? Wolę wiedzieć.
- Jeśli chcesz. - Może?
Może obrót ramion.
To było mało bezpieczne,
ale ufam ci, możemy spróbować.
A może obróć się... Wybacz.
Jeśli będziesz trzymać tę rękę w górze,
może wystarczy jedna ręka?
A jeśli się nie obrócę?
- Może... - Świetnie.
Pięknie. Mamy to.
Sprzedane.
- Idealnie. - Panu w kraciastej koszuli.
I było stosunkowo niedrogie.
Może trochę,
bo było kilka momentów...
Przydałby mi się lekarz.
Mogło się skończyć wizytą u lekarza.
Wydaje mi się za krótka.
Po tej stronie.
Ćwicząc na próbie,
próbuję otworzyć tę stronę,
ale czuję zmęczenie.
Może musisz odpocząć.
No nie wiem. Nie mogę odpoczywać, bo mam dużo do zrobienia.
Jeden, dwa, trzy.
OBRAZKI Z WYSTAWY CHOREOGRAFIA - ALEX RATMANSKY
Dobrze. Cztery.
Alexei wysłał mi nagle SMS-a w zeszły czwartek.
Wiedziałam, że pracuje nad nowym baletem
i że w nim nie występuję,
bo jestem tu jeszcze przez kilka tygodni.
Ale liczył na to, że się zgodzę.
Nie wierzyłam, że to się dzieje.
Odchyl się, by zrobić sous-sus.
Tańczyć w nowym balecie w wieku 47 lat to świetna sprawa.
To najlepsza rzecz, jaka mi się przydarzyła.
Jeszcze miesiąc temu nie sądziłam, że będę tańczyć na tym poziomie
i w takim tempie,
próbując nadążyć za 20-latkami,
występując w nowym balecie bardzo ambitnego choreografa,
który wymyśla niezwykle trudne kroki.
Niżej.
Patrzcie do góry.
Panie, do góry.
Nie sądziłam, że będzie mi szło tak dobrze
i że znów poczuję się częścią zespołu, będąc w świetnej formie.
Akurat wtedy, gdy czas się pożegnać.
Myślę sobie, że mogłabym zostać na jeszcze jeden sezon.
Mogłabym.
Mój Boże. Jak się czujesz?
Gotowa na wieczór?
Nie wiem!
BYŁY GŁÓWNY REŻYSER NEW YORK CITY BALLET
Myślę o was i o tym...
jak byliście spokojni.
To uspokajające. Po prostu daj się ponieść.
Mam nadzieję. Jenny Ringer była niewiarygodna, gdy ją widziałam.
Położysz się na kwiatach jak Albert?
Podobało mi się to. Taka kwiatowa kąpiel.
Odetnę sobie buty i je wyrzucę. Nie wiem.
Wciąż mówię to innym. Zmieniłaś zachowanie...
Nie chodzi o sztukę, ale o ciebie jako człowieka.
Zmieniłaś zachowanie ludzi w tej profesji.
Są uprzejmi.
Mili. Życzliwi.
Gdy wchodziłaś do teatru, znałaś imię każdego
z ekipy scenicznej,
z działu kostiumów, z tancerzy.
Wcześniej nikt tak nie robił. Mówili tylko: „Zejdź mi z drogi”.
...jeden raz, a potem opada kurtyna.
PRÓBA GENERALNA SPEKTAKLU POŻEGNALNEGO
To nietypowa rzecz,
by mieć dwóch wspaniałych i różnych od siebie
choreografów w jednym spektaklu.
Fajnie mieć dwie sekcje,
Chrisa i Alexeia,
i widzieć, jak ze sobą rozmawiają,
jak są od siebie różne.
Ani razu ze sobą nie rozmawiali.
Chris i Alexei.
Nie wiedzieli, co robi drugi z nich.
Alexei wykorzystał pierwszy balet, który dla mnie stworzył,
czyli Russian Seasons.
Użył pierwszych kroków, jakie wtedy stworzyliśmy,
i ostatni krok, który stworzył dla mnie dwa tygodnie temu,
i tak powstała jego część.
Więc...
Oni dwaj w szczególności...
Mimo że mam ścisłe relacje z wieloma tancerzami...
Ale to naprawdę...
łamie mi serce
i...
Takie relacje są jedyne w swoim rodzaju.
Christopher Wheeldon nas ze sobą połączył.
- Zgadza się. - Twój pierwszy balet?
- Tak, mój pierwszy balet. - I twój pierwszy balet?
Wiecie, co jest dla mnie niesamowite?
Możecie teraz zrobić wszystko.
Ja nie...
- Nie wierzymy w to. - Nie żartuję.
Jesteście mistrzami.
POŻEGNALNY SPEKTAKL WENDY WHELAN
Chyba niedługo skończą się kwiaty.
Ale super.
OD NAS Z WYRAZAMI MIŁOŚCI
PODZIWIAMY CIĘ
Muszę to mieć.
Trochę się boję.
To dla mnie za wiele, nie dam rady.
...zacznę płakać.
- Zabierzemy to. - Jak tylko...
Nie, nie zabieraj.
Zabiorę to, żebyś nie była na haju przed...
Nie chcę... Chcę.
Zabiorę...
Zaczęłam z nim tańczyć dziewięć lat temu.
Pierwszy raz wystąpiliśmy w Niemczech,
pierwszy raz razem tańczyliśmy.
To ohydne, ale...
Powiedział...
Ćwiczyliśmy przed Hamburg Ballet.
Jesteśmy na scenie, wszyscy na nas patrzą,
a on boi się mnie złapać.
Mówię mu, że musi to robić płynnie.
„Jakoś to zrób. Nie wypuść mnie”.
Aha.
Najpierw mówi, że bardzo się stara.
Mówię mu, żeby coś zrobił.
Mówi: „Mam kciuki pod twoimi pachami i nie chcę zrobić ci krzywdy”.
Ja na to: „Możesz mi wsadzić kciuki w tyłek. Nie ma problemu.
Tylko zrób to płynnie”.
A on...
Skończyliśmy występ. Był bardzo udany.
I pytam go: „Czy ja ci to właśnie powiedziałam?”.
Pół godziny.
Panie i panowie, prosimy pamiętać o wyłączeniu telefonów komórkowych.
Przez 30 lat zastanawiałam się,
co będę robić bez New York City Ballet.
Jak mogłabym odejść?
Myślałam, że to będzie koniec. Że wolę umrzeć.
Być może jestem teraz inną osobą.
Może dorosłam.
POŻEGNALNY UŚCISK PEŁEN MIŁOŚCI
BALETNICA WENDY WHELAN KOŃCZY Z BALETEM
NIESPOKOJNE STWORZENIE NA NOWYM TERENIE
RESTLESS CREATURE WTOREK, 27 STYCZNIA
WENDY WHELAN DO 31 MAJA